Jo Klaps

 De ontwerper
Het is dat wij al bestaan,
anders had hij dit onmogelijk gemaakt

 MET ARGUSOGEN

Een van de weinige versjes die ik van buiten ken, is een tweeregelig gedichtje dat ik eens aan een bevriende ontwerper als cadeautje gaf.  Hij moest er om grinniken en begreep de pointe meteen. Omdat een beetje ontwerper zich van huis uit overal mee bemoeit meten sommigen zich daarbij wel eens een status aan die je vriendelijk gezegd buitenproportioneel zou kunnen noemen. Het is voor deze ‘sterren’ allesbehalve voldoende om ‘gewoon’ een uitstekend ontwerper te zijn. Het liefst zouden zij in hun scheppingsdrang op de troon van de schepper klimmen en vandaag nog (digitaal of via de genetica) heel de mens met al haar (interessante) weeffoutjes overdoen.

Zo’n betweter is Jo Klaps gelukkig niet. Zijn ontwerpen vallen juist op door hun lichtheid en door hun speelse karakter. Zelfs zijn hertengewei van pluche en alternatieve ‘vloerkleed voor bij de haard’, vormgegeven als een platgereden boerenkiel, hebben meer het effect van een lachspiegel dan die van het opgeheven vingertje van een zedenmeester of dominee. Kritiek met een knipoog, die, en daar gaat het om, daardoor veel langer blijft ‘hangen’.

Natuurlijk is het wel zo dat er brood op de plank moet komen en ontkomt ook Jo Klaps er niet aan dat hij van vele markten thuis moet zijn, en wel eens een nodige siësta moet overslaan wil er ‘tijd’ overblijven om zo iets ‘moois’  te kunnen maken als De Zingende Zaag. Een reeks uitgaven waarin op zoek wordt gegaan naar het punt waarop vorm en inhoud elkaar optimaal kruisen.
G. Moormann